Hoenderpasarbrug

La itu dyah, de "Nyonya Besar" en enig overgeblevene van de ophaalbruggen die sinds honderden jaren in de stad werden gebouwd en weer afgebroken. Deze foto is uit 2006. Het heeft weinig gescheeld, of ook deze was er niet meer geweest. Tolols uit het stadsbestuur van Batavia in 1937 hadden al ver gevorderde plannen klaarliggen voor de sloop, maar enkele vooraanstaande lieden met wat slappe was legden botje bij botje en zo kon de brug behouden blijven. Zij ligt er netjes bij en wordt goed onderhouden. Naar men zegt mag er geen verkeer over de brug plaatsvinden, maar ik heb al een foto gezien met deze brug en penjuals met hun pikolans er op.

Op de eerste foto staat zij Oost-West afgebeeld. Logisch, want zij verbindt Kali Besar Timur met Kali Besar West. Op deze tweede foto (uit 1997)bekijk je de Zuid-flank van de brug richting Noord. De gele vlaggen zijn van Golkar in die verkiezingstijd toen. Achter de ophaalbrug de spoorbrug naar Tanjung Priok en daar weer achter Pasar Ikan en Sunda Kelapa. De brug scheidt twee werelden, het Noorden met Sunda Kelapa waar de lading nog met spierkracht wordt geladen en gelost op de ruggen van de arbeiders over smalle planken tussen boord en wal.

Vanaf die Zuid-flank naar het Zuiden kijkend langs Kali Besar krijg je een blik op modern Jakarta, een andere wereld met moderne machineriën, computers, cellphones en wat al niet.

Ook nog wel kampongwijken tussen de hoogbouw, maar toch een wereld van verschil met de Noord-flank van de brug. Langs de Kali Besar staan nog wel wat gebouwen uitde vroegere glorietijd van handelshuizen (Internatio, Reiss bijv.) banken (Chartered Bank, Shanghai Bank) en makelaarskantoren in Indonesische producten (Dunlop & Kolf, Gijselman & Steup). Ik noem er maar een paar. Ook deze foto is uit 1997. Er is veel gesloopt, maar er wordt ook veel gerestaureerd. De "Kota" is weer aan belangrijkheid aan het winnen en is, juist door dit wonderlijke mengsel van historie en nieuwbouw bezig een fascinerend stuk Jakarta te worden.

De onderste foto is uit 1957, de tijd dat ik in de Kota werkte. Zo heb ik die oude Hoenderpasarbrug (zo genoemd omdat in vroeger eeuwen op deze plek traditioneel de groenten en hoendermarkten werden gehouden) honderden keren gezien op mijn weg tussen kantoor aan de Kali Besar, mijn gudang voor export (een ruimte in het huidige Museum Bahari aan Pasar Ikan) en de bedrijven van mijn langanans aan de rand van de stad (zie artikel "Ular-ular di Jakarta")

Jembatan Kota, zoals de eerbiedwaardige dame nu heet, het blijve u goed gaan. Pak Giel