Zwembad Manggarai

Tot 1934 was het zwembad aan de Jalan Cikini - vrijwel naast de Kebon Binatang - het enige zwembad in Batavia Weltevreden. In 1934 kwam daar verande- ring in. Aan de Zuidkant van Weltevreden, vlak bij het spoorwegemplacement Manggarai kwam het nieuwe zwembad klaar en dat het Manggarai zou gaan heten was op die plek alleen maar logisch. Beide zwembaden bestaan niet meer. Manggarai stond aan de tegenwoordige Jalan Sultan Agung vlak voor de bocht naar de tunnel; zeg maar ongeveer op de plaats waar nu supermarkt Pasarya staat. Manggarai was al gauw een zeer geliefd zwembad met een snel groeiend

ledenaantal. En onder dat groeiende aantal leden bevond zich een even hard groeiend aantal kampioenen dat met de gevleugelde "M" op hun zwempak het zwemwereldje op Java niet alleen verrijkte, maar ook opschudde. Hieronder zie je een foto van de dames estafetteploeg uit 1936. Op het zwempak van het eerste meisje rechts prijkt de gevleugelde "M". Er was vooral op Java een intensief wedstrijdverkeer tussen de verschillende

verenigingen. Niet alleen in zwemmen scoorde Manggarai goed. Er werd ook serieus aan schoonspringen gedaan want het zwembad had niet alleen een 3 meter plank maar ook een 5 meter platform. En natuurlijk stond ook waterpolo in de belangstelling. En zo leerde ik als zesjarig knulletje zwemmen. Eerst van mijn vader. Die vond al snel dat ik het kon en om dat te bewijzen zette hij tien meter uit de kant het ventiel van mijn bandje open en keek belangstellend toe hoe ik het vege lijf ging redden. Het meisje tweede van rechts (als ik mij goed herinner) heeft mij borstcrawl geleerd.


Op de derde foto staat het team van de tienmaal vijftig meter gemengd uit 1937. De Tweede wereldoorlog maakte een eind aan het clubleven. Sommigen hebben toen letterllijk voor hun leven moeten zwemmen.


Zoals zovelen zijn ook de meeste leden uit die vooroorlogse tijd naar Nederland gekomen. In Rotterdam werd ik lid van RZC en ging verder met zwemtraining en schoonspringtraining. Het zwembad Manggarai verdween uit mijn leven tot ik begin vijftiger jaren terugkwam in Jakarta. Van zwemmen kwam niet veel, want mijn baas hield ons goed aan het werk, maar ik las op een dag in 1954 toevallig in de krant dat Olympisch kampioen torenspringen (1948) de Amerikaan Sammy Lee samen met de in Jakarta bekende springer Hannes Haasmann in Manggarai een demonstratie zou geven. Daar moest ik bij zijn en kon

zodoende deze foto maken van de sympathieke Amerikaan die ik in Rotterdam tijdens zijn tournee na de Olympiade ook al aan het werk had gezien. Zonder in de verste verte te kunnen vermoeden dat deze foto samen met de drie andere mij meer dan een halve eeuw later nog zou helpen een waardig saluut te brengen aan de mensen die in mijn jonge jaren mijn helden waren.

Pak Giel